هوا سرد است... تو مرا تنگ در آغوش می گیری. تنت را بو میکشم دستانت را می فشارم هوا سرد است ... دلم می لرزد اما گرمای قلبت را حس میکنم مست می شوم در ثانیه هایی که با عطر تنت نفس میکشم. همه عمر شراب شیراز خواهی ماند آنجا در آن دور دست ها خواهم نشست و بالاپوش بنفش را بخود می پیچم. همراه لای لای صندلی، زمان را ورق خواهم زد لبخند میزنم... لبخند می زنی برای همهی گذشته ها سهم من... همهی خاطرات تو شد برای همه عمر سکوتم را چگونه خواهم شکست تاریکی بر اندامم مستولی گردیده هر دم صدای ترک خوردن استخوانهایم را میشونم این صداهاست که سالهاست با من آشناست دیگر گفتن کلمات نیز برایم سخت و دشوار گشته بغض گلویم را می فشارد صدای پای ثانیه ها را که به آرامی از کنارم عبور می کنند همانند ناقوصی هر دم در گوشم سیلی وارد میکنند می شونم و میبینم و حس میکنم زندگی تیره و تار را با زندانی سیاه و کثیف میگذارنم تنها با غمها زیبایی را سالهاست فراموش کردم شادی ها را سالهاست در تاریکی دفن کرده ام سنگینی غل و رنجیر روزگار دیگر قدرت حرکت را نیز از من گرفته است ریشه هایم را حس میکنم که هر لحظه جای آب خونابه را به من هدیه می کنند دیگر خسته شدم اگر جایی برای خسته شدن نیز برایم باقی مانده باشد در آسمان آبي نيست جز من تكه ابر كوچك ابري در آسمان زيباي روزگار باز اين منم كه راه گم كرده ام باز سرگشته و حيرانم از اين واقعه سالهاست كه ازپي اين باد و آن باد رفته ام اما هنوز اين تكه ابر راه گم كرده باقيست من نمي دانم تا كدامين روز روزگارم اينگونه خواهد بود ماندن تكه ابر در آسمان زيباي آبي ز خود شرم دارم زيرا وجودم آسمان زيبا را لكه دار كرده ز خود بيزارم كه قدرت ريزش اشكهايم را هم ندارم تا كدامين روز روزگارم اينگونه خواهد بود تا كدامين روز؟؟؟؟؟ برای بازی روزگار خود را آماده کرده بودم اما نمی دانستم روزگار دست مرا خواهند خواند روزگار چه بازیگریست دلم را به امید برد و پیروزی خوش کرده بودم اما هیچ گاه فکر نمی کردم بازنده مطلق این بازی من باشم از این بازی تنها غم و اندوه تنهایی و غربت سیاهی و اشک نصیبم گشت حال به امید بازی آخر زندگیم تا شاید کابوس و وحشت بازی روزگار را از من بگیرد اشكهايم جاري گشت رودباري شد و سيل اشك ويران كرد روزگارم را و واژه اي يافت نكردم كه تا جايگزين زندگيم كنم و صداي خسته نفسهايم چيزي برايم نمانده و زبانم قادر به بيان نيست به دندان می کشی با گرگ هایت استخوانم را چرا این گونه می بندند چشمانت دهانم را؟ تو را بی مرز مثل سرزمین خویش می خواهم کمی خواهم کشید این دفعه زیباتر کمانم را! مرا در سخت جانی با نگاهت روبه رو کن تا بگویم سخت مشتاقم بیفتم امتحانم را کبوترها چه خیس از گونه هایم بال می گیرند مسخر کرده ای حتی کبود آسمانم را دلم می گیرد از این شهر بی نام تو باور کن نمی فهمد کسی این روزها دیگر زبانم را بهت نمی گم دوسِت دارم،ولی قسم می خورم که دوسِت دارم بهت نمی گم هرچی که می خوای بهت می دم،چون همه چیزم تویی نمی خوام خوابتو ببینم، چون توخوش ترازخوابی اگه یه روزچشمات پرِاشک شد ودنبال یه شونه گشتی که گریه کنی صِدام کن بهت قول نمی دم که ساکتت کنم ،اما منم پا به پات گریه می کنم اگر دنبال مجسمه سکوت می گشتی صِدام کن، قول می دم سکوت کنم اگه دنبال خرابه می گشتی تا نفرتتو توش خالی کنی صِدام کن چون قلبم تنهاست اگه یه روزخواستی بری قول نمیدم جلوتو بگیرم اما باهات میدوم اگه بیه روز خواستی بمیری قول نمی دم جلوتو بگیرم اما اینو بدون من قبل از تو میمیرم زندگی نمیدانم زندگی چیست؟؟ اگر زندگی شکستن سکوت است سالهاست که من سکوت را شکسته ام۰ اگر زندگی خروش جویبار است سالهاست که من در چشمه ی جوشان زندگی جوشیده ام اما این نکته را فراموش نمی کنم که زندگی بی وفاست زندگی به من آموخت که چگونه اشک بریزم اما اشکانم به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم پرسید : به خاطر کی زنده هستی؟ با اینکه دوست داشتم با تمام وجود داد بزنم به خاطر تو... گفتم به خاطر هیچ کس پرسید : پس به خاطر چی زنده هستی؟ با اینکه دلم می خواست داد بزنم به خاطر دل تو... گفتم بخاطر هیچ چیز پرسیدم : تو بخاطر چی زنده هستی؟ در حالیکه اشک توی چشماش جمع شده بود گفت:بخاطر کسی که بخاطر هیچ چیز زندست
رد پاي خاطرات در بستر رودخانه اشك مدفون شد
جز بوي نم دار تاريكي زندانم
كلمات از ذهنم پاك گشته
تاريكي و تنهايي مرحمي گشتند براي زخمهاي كهنه
مشتری پرسید چرا باور نمیکنی؟
کافی است به خیابان بروی تا ببینی چرا خدا وجود ندارد!
به من بگو اگر خدا وجود داشت ایا این همه مریض می شدند بچه های بی سر-پرست پیدا میشد؟
اگر خدا وجود می داشت،نباید درد و رنجی وجود داشته باشد
نمی توانم خدای مهربانی را تصور کنم که اجازه میدهد این چیز ها وجود داشته باشد.
مشتری لحظه ای فکر کرد،اما جوابی نداد،چون نمی خواست جروبحث کند.
ارایشگر کارش را تمام کرد و مشتری از مغازه بیرون رفت.
به محض اینکه از اریشگاه بیرون امد،در خیابان مردی دید با موهای بلند و کثیف و به هم تابیده و ریش اصلاح نکرده.
ظاهرش کثیف و ژولیده بود.مشتری برگشت و دوباره وارد ارایشگاه شد
میدانی چیست،به نظر من ارایشگر ها هم وجود ندارند!
ارایشگر با تعجب گفت چرا چنین حرفی میزنی؟من اینجا هستم،من ارایشگرم.
من همین الان موهای تورا کوتاه کردم.
مشتری با اعتراض گفت:نه ارایشگر ها وجود ندارند،چون اگر وجود داشتند،هیچ کس مثل مردی که ان بیرون است با موهای بلند و کثیف و ریش اصلاح نکرده پیدا نمیشد!
او گفت:نه،ارایشگرها وجود دارند،موضوع این است که مردم به ما مراجعه نمی کنند
مشتری تایید کرد:دقیقا نکته همین جاست!خدا هم وجود دارد فقط مردم به او مراجعه نمیکنند و دنبالش نمی گردند
برای همین است که این همه درد و رنج در دنیا وجود دارد.
| Design By : Night Melody |
